BoltRead

Twiljocht-teltsjes

by Simke Kloosterman

fy · ~135 min at 250 WPM

Twiljocht-teltsjes is in bondel mearkes en fertellingen fan Simke Kloosterman, skreaun yn it ljocht fan it skimerjûn. Yn dizze teltsjes folgje wy bisten en minsken dy't elk har eigen paad kieze: trije einepyltsjes dy't yn deselde poel berne wurde mar in oar lot temjitte fleane, de iene dryст nei it ûnbekende, de oare bliuwt feilich by mem; en lytse Jenneput, it wite geitsje fan in âld wyfke op 'e heide. Elk ferhaal teller fan langstme, fan fuortgean en weromkommen, en fan it âlder wurden.

It boek rekket oan djippe tema's: de driuw om de grutte wrâld te sjen, de priis fan dy langstme, en de stille leafde fan in mem dy't har bern útfleane lit en wachtet. Yn ienfâldich, dichterlik Frysk lit Kloosterman sjen hoe't dreamen, ferlies en thúskommen ús libben tekenje. In klassiker dy't de skientme fan it Frysk fertelt.

Read this book

How it begins

Der wierne ris trije einepyltsjes, dy swommen mei inoar yn ien greate poel, alle trije krekt en allike great en alle trije hiene hja sidene manteltsjes om fen fearkes. Jouns den naem in moai bûnt ropeintsje se ûnder de wjukken en gyng mei hjar yn ’e wal sitten ûnder de wylgenbeam en moarnsier, as de hearlike sinne opgyng yn ’t Easten, den kipen de lytse kopkes al wer ta memme plûm út. Hja wierne alle trije krekt en allyk fen komôf en klean en ienselde greate poel wie hjar wrâld en ûnder ien en diselde memmewjuk hiene hja hjar thús. Hja waerden greater en de âldste krige in krol yn ’e nekke. Hy woe der op út, de wrâld fen ’e poel wie him fierst to lyts, der bistie noch in greatere, dy-t hy net koe en dochs sjen woe. Syn mem siet neist him yn it lange simmergêrs en rette it him ôf. En syn migen en sibben kamen, éarken lyk as hy, mei wirdige kroantsjes op ’e kop en moddereinen en bergeinen, in hiel gearset en kwêkjende hâlden se him it biswierlike fen syn plan foar. Hy skodholle allinne mar en op in moaije simmermoarn do fleach hy foart en waerde wei yn ’t kleare blau fen de loft as in nietich wyt stipke, it herte fol plannen, droegen op ’e wjukken fen langstme.

Text from Project Gutenberg, public domain.