Perzië, Chaldea en Susiane / De Aarde en haar Volken, 1885-1887
Mevrouw Jane Dieulafoy vergezelt haar echtgenoot, een ingenieur en kenner van de islamitische kunst, die door de Franse minister van onderwijs en schone kunsten wordt uitgezonden om in Perzië de monumenten uit het tijdperk der Sassaniden te bestuderen. Slechts begeleid door enkele inlandse bedienden doorkruisen zij te paard Perzië, Chaldea en geheel Susiane, een streek die nog door geen eerdere Franse missie was bezocht. De reis duurt veertien maanden en beslaat ruim vijfduizendachthonderd kilometer. Onderweg houdt mevrouw Dieulafoy het dagboek bij en maakt zij de foto's, van Erivan en zijn nieuwjaarsfeest tot de bazars, herbergen en oude steden van het binnenland.
Het verhaal verbindt archeologische nieuwsgierigheid met scherpe reisindrukken: de mensen, gebruiken, ongemakken en landschappen van een nog nauwelijks bekende wereld. Het belang ligt in de blik van een vrouwelijke reizigster en wetenschappelijke waarnemer in de negentiende eeuw, wier verslag oog heeft voor zowel het verleden der oude beschavingen als het dagelijks leven dat zij onderweg ontmoet.
How it begins
De heer Dieulafoy, ingenieur, bekend door zijne studiën over de muzelmansche kunst, ontving van den minister van openbaar onderwijs en schoone kunsten in Frankrijk de opdracht, om in Perzië de monumenten te gaan bestudeeren uit het tijdperk der Sassaniden, van de derde tot de zevende eeuw onzer jaartelling. Mevrouw Dieulafoy, die haren echtgenoot reeds op vroegere reizen naar Spanje, Marocco en Egypte had vergezeld, maakte ook dezen tocht met hem mede. Alleen door eenige inlandsche bedienden begeleid, doorreisden zij beiden Perzië, Chaldea en geheel Susiane: eene streek, nog door geene vroegere fransche missie bezocht, en niet dan hoogst onvolledig bekend. De reis duurde veertien maanden; in dien tijd legden onze reizigers te paard een afstand af van ruim vijfduizend-achthonderd kilometers. Mevrouw Dieulafoy was belast met de redactie van het dagboek der reis en met het vervaardigen der photografiën. Wij vertrouwen dat het onzen lezers niet ongevallig zal zijn, als wij hun uit dit belangrijk verhaal het een en ander mededeelen. I 29 Maart 1881.—De stad Erivan maakt een prettigen indruk: hare huizen met platte daken zijn voor het meerendeel door tuinen omringd. De witte bloesems der vruchtboomen en de wit gepleisterde muren van eenige half in europeeschen trant opgetrokken woningen steken vroolijk af tegen de grijze massa der inlandsche huizen, waarboven zich de koepels der moskeeën verheffen.
Text from Project Gutenberg, public domain.