Fryslân
Fryslân is in dramatysk gedicht fen Douwe Kalma, dêr’t it lân Fryslân sels ta in libbene frou wirdt. Op in Maitiids-moarn stapt hja út it skaed fen de wâlden it greate ljocht fen de dei yn, omjown fen hjar teare Dreamen yn it wyt en hjar sterke Dieden yn it grien. Hja freegje hjar de takomst foar te skôgjen: de wâlden, de streamen, de séen en it folk — hoeders, jagers en striders — wirde foar har útbylde. Dan komt de Tiid as âld man, dy’t Fryslân groetenis easket, mar hja bûcht net foar him, allinne foar Him dy’t har beide skoep.
It stik is in heechsong fen Frysk selsbiwustwêzen en frijheit. Dream en Died, ynbylding en dieden, moatte tegearre gean: it folk moat witte hwer’t it stiet ear’t it fierder kin. Kalma forbynt heimwee, natoer en striid ta in fizjoen fen in folk dat opstiet ta it ljocht. It is in kearnwirk fen de Jongfryske biweging en in fiering fen taal, lân en eigenwearde.
How it begins
De seame fen in wâld op in moarn yn Maeije. Foar, in blommegreide oprinnend nei de foarste beammen. De rûmte twiske de stammen stiet fol mei tichte strewellen, op ien sté nei, dêr’t heal ôfditsen fen de nij bigriene twigen, in paed út it wâld útrint op de greide. IN STIMME sjongende yn it wâld. Myn herte is koel en suver Allyk in mar moarnsier; It fielt yn sêfte huver De dei syn krêft en tier. It ljocht mei tûzen strielen Oerstreaket al syn wiid; O frjemd en noegjend fielen, O gouden Maeije-tiid! IN STIMME klinkend fen lofts. Hwa is hja, dy’t sjongt yn it griene wâld fen de Maitiid? IN STIMME anderjend fen rjuchts. Fryslân, it langjende. DE STIMME YN IT WALD sjongende. Myn herte fielt to rizen It ûnwearsteanber ljocht; De wyn yn kleare wizen Hat my de wytging brocht. It stiet alhiel omringe Fen tsjoenend ljocht-gewiuw; It kin noch wol bitwinge Syn eigen djippe driuw. IN STIMME klinkend fen lofts. Hwa is hja, dy’t sjongt yn it wide ljocht fen de Moarn? IN STIMME, anderjend fen rjuchts. Fryslân, it stridende. DE STIMME YN IT WALD, sjongende.
Text from Project Gutenberg, public domain.