De Decamerone van Boccaccio
Tijdens de pestepidemie die in 1348 Florence teistert, vluchten zeven jonge vrouwen en drie jonge mannen naar een landhuis op het platteland. Om de dagen door te komen en de verschrikkingen van de dood te ontvluchten, vertellen zij elkaar tien dagen lang verhalen, telkens tien per dag, honderd in totaal. De vertellingen lopen uiteen van geestige listen en overspel tot tragische liefdesgeschiedenissen, sluwe kooplieden, hebzuchtige geestelijken en wonderlijke lotswisselingen, alle verteld met scherpe blik op de menselijke natuur.
De Decamerone viert het aardse leven, het vernuft en de zinnelijke liefde in een tijd die door dood en verval wordt overschaduwd. Boccaccio hekelt schijnheiligheid en domheid, prijst slimheid, moed en levenslust, en geeft vrouwen een opvallend stem. Geschreven in heldere volkstaal werd het werk een hoeksteen van de Italiaanse prozakunst en een blijvend portret van de mens in al zijn ondeugden en deugden.
How it begins
Gelijk steeds uit de bestanddeelen van heet ijzer, door den smidshamer geslagen, tal van brandende vonken schitteren als schijnsels in een glansenden kring, zoo verwekte Dante, daarna Petrarca,—mannen van de grootste begaafdheid, die de verouderde Poëzie bewerkten, zoodat zij den roest van vele eeuwen er uit verwijderden,—als uit een vuursteen de flikkerende vonken van dichterlijken geest, en wiesen lichtende vlammen in grootschen gloed. Aldus ook Zanobio da Strada, van wien wij elders melding hebben gemaakt, en die Giovanni, van welke wij thans hebben te spreken. Zijn vader was Boccaccio van Certaldo, een dorp in het Florentijnsche gebied, een man beroemd door de gratie van zijn manieren. Hij bevond zich voor zijn handelszaken te Parijs en was even vrij en aangenaam van geest als luchtig van karakter en licht tot beminnen geneigd. Door die aantrekkelijkheid van zijn aard en van zijn manieren werd hij verliefd op een Parijsch meisje van een rang, het midden houdend tusschen adellijk en burgerlijk, voor wie hij in de hevigste liefde ontbrandde en gelijk de kenners der werken van Giovanni het willen, verbond deze zich met hem in den echt, waaruit die Giovanni is voortgekomen, het kind, dat onder Maëstro Giovanni, den vader van den dichter Zanobio slechts gebrekkig de spraakkunst had geleerd.
Text from Project Gutenberg, public domain.