Ang Sintang Dalisay ni Julieta at Romeo
Isinulat ni G. D. Roke at unang nalimbag sa Maynila noong 1901, ang akdang ito ay isang awit o tulâ sa wikang Tagalog na hango sa walang kamatayang kuwento nina Romeo at Julieta. Naganap ito sa sinaunang lungsod ng Verona, kung saan namamayani ang matinding alitan ng dalawang maharlikang angkan—ang mga Capuleto at ang mga Montesco. Sa gitna ng poot na ito, hindi inaasahang nagtagpo't nagmahalan ang dalisay na pusò nina Julieta na Capuleto at Romeo na Montesco. Inilahad ng makata ang kanilang lihim na pag-iibigan, ang mga sagabal ng poot ng pamilya, at ang mapait na kahihinatnan ng dugo't luha.
Tinatalakay ng tula ang lakas ng tunay na pag-ibig laban sa galit, kapalaluan, at paghihiganti ng mga angkan. Ipinakikita nito kung paanong ang inggit at maling pagmamataas ay nagdudulot ng kapahamakan sa walang malay. Mahalaga ang akdang ito bilang patunay ng yaman ng panitikang Tagalog at ng husay ng mga makata noon sa paghahatid ng banyagang kuwento sa katutubong tradisyon ng awit at korido.
How it begins
[Paalala ng nagsalin: May kilay ang mga salitang "ng, mga," at iba pa upang ipakita ang dating estilo sa pag-sulat ng Tagalog na sa ngayon ay hindi na ginagamit. Hinayaang manatili sa edisyong ito ang mga pagkakamali sa orihinal na pagkakalimbag.] ANG SINTANG DALISAY NI JULIETA AT ROMEO Tulà sa uicang tagalog NI G.D. Roke. Unang pagcalimbag MAYNILA Imp. Tagala. 1901 TALAAN NG NILALAMAN SA CADALAGAHAN AT CABAGUNTAUHANG TUBO SA SANGCAPULUAN PUNO NANG SALITA CATAPUSAN Sina-panulat niyaring auit SA CADALAGAHAN AT CABAGUNTAUHANG TUBO SA SANGCAPULUAN Dinala [1] n~g palad na di cayat asam sa natitiualag na Bayanbayanan, dacong Habagatan n~g Sangcapuluan, at sa di calipi [2] punong pamumuhay, Ito'y natatayo sa paa n~g bundoc, capoua tatlong panig sa taric ay cubcob at ang sa harapan caragata't tunog n~g laguing daluyong pag-uauari'y handog. Masigla cong isip na casalucuyang nagcusang cumilos sa cau uculan lungcot at iba pa hindi gunam-gunam sa dahilang nasa na maguing panglibang. Ang anyong mapanglao iiral pag-guiit n~g oras na dapat ipantuyong pauis at n~gayong padilim ang gabi'y caparis, ang lupang libin~gang hangahan n~g isip. Lansaguin ang gayong magmoog ang agap sa tauong maualay ¡n~g panaho'y atas! sa capilas puso't bun~gang m~ga lunas n~g ibang pagluha ¡ito ang mabigat! Ang pagayong panglao catan cayang pait sa pusong uari rin n~g asauang ibig, at n~g m~ga dugong mahal ang umaquit na aco'y mag-alio tumula n~g auit.
Text from Project Gutenberg, public domain.