Frysce wâldblomkes
Frysce wâldblomkes is in samling Frysktalige fersen fen J. R. Kloosterman, yn 1883 to Wyzel byinoarbrocht. De dichter sjongt fen syn leafde foar Fryslân, dy ’t er ferlykt mei de kamperfoolje dy ’t har om de âlde iekestamme triuwt. Yn fersen as Neisimmer, Lanscipsbyld, Jounlanscip ind Simmerjoun teikenet er it Fryske lân: it leege fjild nei de rispinge, de wettermoune oan ’e feart, de standermoune op syn sânberch, it doarpke tsjin ’e hellinch ind de jûnsstillens dy ’t oer alles delkomt. Eltse kear lit er sjen ho ’t de natuer fen seizoen ta seizoen feroaret, mei al har rykdom oan kleur ind ljocht.
It boek fierret de skientme fen it Fryske lânskip ind de fergonklikens fen ’e tiid, mei in waarme, weamoedige toan dy ’t bliidskip ind ferlies ferbynt. Kloosterman skriuwt suewer yn it Frysk, neffens syn eigen stavering, en jout sa stim oan de leafde foar memmetaal ind heitelân. Foar wa ’t it âldere Frysk ind it boereluwd fen ’e njoggentjinde ieu priuwe wol, is dit in echte parel.
How it begins
Net folle ha ik to siszen: myn stikjes binne allegearre suewer oarspronkelyk. Ik ha se speld dat se eak leazen wirde kinne, altyd folgens myn mieninch; dat ien ind ’t selde wird net altyd gelyk speld is, dat hoecht gjin ien my to forwyten, whant da wyt ik wol. Nou ha ik sei, what ik to siszen hie, hjiromtrint. T WYZEL , Augustus 1883. J. R. KLOOSTERMAN. KAMPERFOOLJE Sa de kamperfoolje klieuwt, Om de âlde iekestamme, Dy syn hert oan harres trieuwt: Ja, sa innich leaf myn Fryslân, Ha ’k dy Lân fen greate namme! Ind hja makket jong ind moai, Him de sterke, sy de swakke, Him mei grien ind blommetooi; Him dy troch him moaijer, sterker, Har de teare ind lytse makke. Ja, myn Fryslân, koe ’k eak sa, Mocht myn swakke poginch tsjinje, Mocht ’k iens de foldoeninch ha Dat myn sei dat ik dy leaf hie, Sa as ’k yn myn hert dy minje. NEISIMMER It waer wirdt koelder, minder hjit nou, Nou is ’t yn oafgean fen ’e tiid; Natuer dy laket daechlyks minder, Noch ’n inkle kear, weamoedig bliid. Whear oars de folle ieren bruwsden, Dat ’t eech mei wolgefollen seach, Whear mei ’n onijndichheit fen tinten, Ien sinneblinkje oer hinne teach; Niks mear fen soks, gjin inkeld holmke.
Text from Project Gutenberg, public domain.