The Bucolics and Eclogues

Tityrus et Meliboeus dialogum incohant; alter sub fagi tegmine otia deo concessa cantat, alter agris pulsus exilium queritur. Hoc decem carminum opere, quod Bucolica seu Eclogae vocatur, Publius Vergilius Maro pastorum sermones, amores certaminaque depingit: Corydon Alexim ardens, Damon Alphesiboeusque cantu contendentes, Daphnis defletus atque inter sidera receptus, saeclorumque novorum vaticinium. Per hos pastores rura Siciliae Italiaeque, greges, fontes umbrasque carmine tenero celebrat.

Opus, ad exemplum Theocriti compositum sed Romana aetate imbutum, amorem, naturae pulchritudinem otiumque rusticum cum doloribus exilii agrorumque per bella civilia direptorum miscet. Sub specie simplicis vitae pastoralis poeta de fortuna, de arte ipsa canendi, de spe pacis meditatur. Quamobrem hae Eclogae, propter suavitatem versuum et altam sub humili habitu sapientiam, inter praeclarissima Latinae poesis monumenta numerantur atque per saecula carminis bucolici formam ceteris praebuerunt.