Οιδίπους Τύραννος
Στον λοιμό που ερημώνει τη Θήβα, ο βασιλιάς Οιδίπους —εκείνος που κάποτε έσωσε την πόλη λύνοντας το αίνιγμα της Σφίγγας— γυρεύει τη σωτηρία. Το μαντείο των Δελφών προστάζει να βρεθεί και να τιμωρηθεί ο φονιάς του παλαιού βασιλιά Λαΐου. Ο Οιδίπους αναλαμβάνει με πάθος την έρευνα, καταριέται τον ένοχο και ζητά μάρτυρες. Όμως κάθε νέο στοιχείο —οι λόγοι του μάντη Τειρεσία, οι μνήμες της Ιοκάστης, οι παλιοί χρησμοί— τον οδηγεί ολοένα πιο κοντά στην τρομερή αλήθεια: ο διώκτης και ο διωκόμενος είναι το ίδιο πρόσωπο.
Το έργο, ένα από τα κορυφαία της αρχαίας τραγωδίας, στοχάζεται πάνω στη μοίρα και την ανθρώπινη βούληση, στην τύφλωση εκείνου που νομίζει ότι βλέπει, και στο όριο της ανθρώπινης γνώσης. Δείχνει πόσο εύθραυστη είναι η ευτυχία και πόσο αμείλικτη η αναζήτηση της αλήθειας, ακόμη κι όταν αυτή καταστρέφει εκείνον που την επιδιώκει με τόλμη.
How it begins
Στην παρούσα ηλεκτρονική μεταγραφή διατηρηθήκαν, σε γενικές γραμμές, η γλώσσα και η ορθογραφία του πρωτοτύπου. Επεμβάσεις έγιναν μόνο εκεί που το απαιτούσαν οι διορθώσεις των τυπογραφικών λαθών, η σαφήνεια του κειμένου και το μονοτονικό σύστημα. ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΑΡΙΣΤΟΥ ΚΑΜΠΑΝΗ Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ Ο «Οιδίπους Τύραννος», φέρων τον τίτλον τούτον εις διάκρισιν από τον «Οιδίποδα επί Κολωνώ», είναι το τεχνικώτερον κι ένα των υψηλοτέρων έργων της αρχαίας τραγικής ποιήσεως. Εδιδάχθη κατά το έτος 415 π.Χ. από τον Σοφοκλέα. Μολαταύτα ένας αρχαίος αναφέρει ότι ο «Οιδίπους Τύραννος», διδαχθείς εις τας Αθήνας δεν έτυχε των πρωτείων, ενίκησε δε εις τον ποιητικόν αγώνα άλλος τραγικός, του οποίου δεν σώζεται το έργον· ο Φιλοκλής. Το δράμα έχει ως εξής περίπου: Κατ’ αρχάς παρουσιάζονται προ των βωμών που ήσαν εμπρός από το ανάκτορον του Οιδίποδος γέροντες και νέοι Θηβαίοι στεφανωμένοι με ικετηρίους κλάδους. Τούτων προεξάρχει ο ιερεύς του Διός, ο οποίος λέγει εις τον Οιδίποδα το αίτιον που τους ηνάγκασε να στεφανωθούν με τους ικετηρίους κλάδους και να παρουσιασθούν εμπρός του. Του λέγει ότι τρομερά συμφορά μαστίζει την χώραν. Λοιμός τρομερός ερημώνει τας Θήβας. Αφορία τρομερά. Αι γυναίκες κακογεννούν, αποβάλλουν. Τα πτώματα των μικρών παιδιών μένουν άθαπτα. Αλλ’ ο λοιμός θερίζει και τα ζώα. Παρακαλεί τον Οιδίποδα, που άλλοτ’ έσωσε τας Θήβας από την Σφίγγα, να λυτρώση την πόλιν από την συμφοράν δι’ ενός οποιουδήποτε τρόπου.
Text from Project Gutenberg, public domain.