Λυσιστράτη
Η Λυσιστράτη, εξαντλημένη από τα δεινά του Πελοποννησιακού πολέμου, καλεί τις γυναίκες της Αθήνας, της Σπάρτης, της Βοιωτίας και της Πελοποννήσου σε μυστική συνέλευση. Το τολμηρό της σχέδιο: να επιβάλουν οι γυναίκες την ειρήνη αρνούμενες κάθε συζυγική επαφή στους άνδρες τους, ώσπου εκείνοι να καταθέσουν τα όπλα. Παρά τους δισταγμούς και τις αντιρρήσεις, οι γυναίκες ορκίζονται, καταλαμβάνουν την Ακρόπολη και τον δημόσιο θησαυρό, και αντιστέκονται στους γέροντες και στους εξοργισμένους συζύγους. Μέσα από κωμικές σκηνές και πειρασμούς, η αποχή τους φέρνει τελικά τους αντιπάλους στο τραπέζι της συμφιλίωσης.
Πέρα από το γέλιο και τα τολμηρά υπονοούμενα, η κωμωδία είναι μια σπαρακτική έκκληση για ειρήνη και πανελλήνια ομόνοια σε καιρό σπαραγμού. Ο Αριστοφάνης δίνει φωνή και δύναμη στις γυναίκες, ανατρέποντας τους ρόλους της εποχής του και σατιρίζοντας την αλαζονεία των ανδρών. Διαχρονικό αριστούργημα, παραμένει επίκαιρο όσο υπάρχουν πόλεμοι που μόνο η κοινή λογική και η αλληλεγγύη μπορούν να σταματήσουν.
How it begins
Σημείωση: Στην παρούσα ηλεκτρονική μεταγραφή διατηρήθηκαν, σε γενικές γραμμές, η γλώσσα και η ορθογραφία του πρωτοτύπου. Επεμβάσεις έγιναν μόνο εκεί που το απαιτούσαν οι διορθώσεις των τυπογραφικών λαθών, η σαφήνεια του κειμένου και το μονοτονικό σύστημα. ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ ΕΜΜΕΤΡΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΠΟΛΥΒΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (POL ARCAS) ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΕΙΣ ΤΗΝ "ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗΝ" Δια της κωμωδίας ταύτης ο Αριστοφάνης εκτραγωδεί τα δεινά του Πελοποννησιακού πολέμου, παρουσιάζει δε τας γυναίκας μηχανευομένας την κατάλυσιν αυτού, δια της αποχής από της εκπληρώσεως των συζυγικών των υποχρεώσεων. ΠΡΟΣΩΠΑ[1] ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Αθηναία ΚΑΛΟΝΙΚΗ Αθηναία ΜΥΡΡΙΝΗ Αθηναία ΛΑΜΠΙΤΩ Γυνή Λακεδαιμονία ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΙΝΕΣ (Α΄, Β΄, Γ΄κτλ) ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ ΚΙΝΗΣΙΑΣ Σύζυγος της Μυρρίνης ΠΑΙΣ ΚΗΡΥΞ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ {Η σκηνή παριστά οδόν, αφ’ ης βλέπει η οικία της Λυσιστράτης. Άποψις της Ακροπόλεως.Η Λυσιστράτη ίσταται παρά την θύραν της οικίας της.} ΣΚΗΝΗ Α΄ ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Μ’ αν τις εκάλεσε κανείς [κι από τα σπίτια φύγανε] και ή στου Βάκχου το ναό, ή στου Πανός επήγανε,[2] ή στη Γεννετυλίδα[3] μας, ή και στην Κωλιάδα,[4]-- απ’ τα πολλά τα τύμπανα που θα’ νε στην αράδα, δεν θα μπορούσε βέβαια γυναίκα να περάση. Κι όμως καμμιά δεν φάνηκε στο σπίτι μου να φθάση-- έξω από τη γειτόνισσα που έρχεται τρεχάτη. -Την Καλονίκη χαιρετώ. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Κ’ εγώ τη Λυσιστράτη.
Text from Project Gutenberg, public domain.