Λουκιανός - Άπαντα, Τόμος Τέταρτος
Σε αυτόν τον τέταρτο τόμο των Απάντων του Λουκιανού, σε μετάφραση Ιω. Κονδυλάκη, ο σατιρικός συγγραφέας της Σαμοσάτων στρέφει το πνευματώδες δηλητήριό του προς τους θεούς, τους φιλοσόφους και τα δικαστήρια. Στο εναρκτήριο έργο, ο ίδιος ο Δίας παραπονείται για τα ατελείωτα βάσανα της εξουσίας: ο Ήλιος, η Σελήνη, ο Απόλλων και ο Ασκληπιός μοχθούν ακατάπαυστα για χάρη των ανθρώπων, ενώ ο πατέρας των θεών μένει άγρυπνος και νηστικός, φοβούμενος μήπως ο Επίκουρος πείσει τους θνητούς ότι οι θεοί δεν προνοούν. Μέσα από διαλόγους, δικαστικές σκηνές και φανταστικές υποθέσεις ξετυλίγεται μια κωμική ανατομία της θεϊκής και ανθρώπινης ματαιοδοξίας.
Το έργο διαπνέεται από τον περίφημο λουκιανικό σκεπτικισμό: γελοιοποιεί τη δεισιδαιμονία, την υποκρισία των σχολών και την αυταπάτη της ευδαιμονίας, αντιπαραθέτοντας τη λαϊκή πίστη στη λογική κριτική. Παραμένει επίκαιρο γιατί δείχνει, με αμίμητο χιούμορ και διαχρονική οξυδέρκεια, πώς η σάτιρα ξεσκεπάζει την εξουσία και την ανθρώπινη ανοησία σε κάθε εποχή.
How it begins
Note: Numbers in curly brackets relate to the footnotes that have been transferred at the end of the book. The tonic system has been changed from polytonic to monotonic, otherwise the spelling of the book has not been changed. Σημείωση: Οι αριθμοί σε αγκύλες {} αφορούν στις υποσημειώσεις των σελίδων που έχουν μεταφερθεί στο τέλος. Ο τονισμός έχει αλλάξει από πολυτονικό σε μονοτονικό. Κατά τα άλλα έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του βιβλίου. ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ ΑΠΑΝΤΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΙΩ. ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ ΤΟΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ ΑΠΑΝΤΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΙΩ. ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ ΤΟΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΛΟΥΚΙΑΝΟΎ ΑΠΑΝΤΑ ΔΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ Ή ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΖΕΥΣ Εις τ' ανάθεμα οι φιλόσοφοι όσοι λέγουν ότι μόνον οι θεοί είνε ευτυχείς• εάν εγνώριζαν πόσα υποφέρομεν ένεκα των ανθρώπων, δεν θα μας εζήλευαν δια το νέκταρ και την αμβροσίαν, πιστεύοντες εις τον Όμηρον, άνθρωπον τυφλόν και αγύρτην, ο οποίος μας λέγει ευδαίμονας και διηγείται τα συμβαίνοντα εις τον ουρανόν, ενώ ούτε τα επί της γης ηδύνατο να βλέπη. Ιδού ποία είνε η ευτυχία μας. Αρχίζω από τον Ήλιον, ο οποίος άμα ξημερώση είνε αναγκασμένος να ζεύξη το άρμα του και καθ' όλην την ημέραν να διατρέχη τον ουρανόν, ενδεδυμένος πυρ και ακτινοβολών και ούτε να ξύση τ' αυτί του, κατά το λεγόμενον, έχει καιρόν• διότι ολίγον αν απροσεκτήση, θ' αφηνιάσουν οι ίπποι και εξερχόμενοι από τον δρόμον των θα κατακαύσουν τα πάντα.
Text from Project Gutenberg, public domain.