Ιλιάδα
Μέσα στον δέκατο χρόνο του Τρωικού πολέμου, ο Αχιλλέας, ο πιο τρανός πολεμιστής των Αχαιών, ξεσπά σε οργή όταν ο αρχιστράτηγος Αγαμέμνονας του αρπάζει τη σκλάβα Βρισηίδα. Πληγωμένος στην τιμή του, αποσύρεται από τη μάχη, κι έτσι οι Έλληνες αρχίζουν να πέφτουν μπροστά στα τείχη της Τροίας. Καθώς οι θεοί παίρνουν μέρος στη σύγκρουση, ο πόλεμος γέρνει πότε από τη μια μεριά και πότε από την άλλη, ώσπου ο θάνατος του αγαπημένου του φίλου Πατρόκλου σπρώχνει τον Αχιλλέα πίσω στο πεδίο, σε αναμέτρηση με τον Έκτορα.
Το έπος ψηλαφεί τον θυμό και την οδύνη, την τιμή και τη μοίρα, καθώς και το τίμημα της δόξας μπροστά στον βέβαιο θάνατο. Πέρα από τις μάχες, μιλά για τη φιλία, τον πόνο της απώλειας και την ανθρώπινη ευθραυστότητα κάτω από τη θέληση των θεών. Θεμέλιο της δυτικής λογοτεχνίας, η Ιλιάδα παραμένει ένα διαχρονικό τραγούδι για το μεγαλείο και τη ματαιότητα του πολέμου.
How it begins
. Μούσα, τραγούδα το θυμό του ξακουστού Αχιλέα, τον έρμο! π' όλους πότισε τους Αχαιούς φαρμάκια, και πλήθος έστειλε ψυχές λεβέντικες στον Άδη οπλαρχηγώνε, κι' έθρεψε με τα κορμιά τους σκύλους κι' όλα τα όρνια (του Διός έτσι είχε η γνώμη ορίσει), 5 απ' την αρχή σαν πιάστηκε με το γοργό Αχιλλέα τ' Ατρέα ο πρωταφέντης γιος και χώρισαν οι διο τους. . Πιος τάχα λες τους έβαλε θεός να λογοφέρουν; Του Δία ο γιος και της Λητός, που με τον Αγαμέμνο θύμωσε κι' έρηξε κακή μες στο στρατό πανούκλα, 10 και κόσμος πέθαινε, γιατί στο λειτουργό το Χρύσα δε θέλησε τ' Ατρέα ο γιος λίγη σπλαχνιά να δείξει. . Γιατί ήρθε αφτός στα γλήγορα των Αχαιών καράβια να λευτερώσει θέλοντας την κόρη του, και πλούσια είχε μαζί του ξαγορά, και κράταε στα διο χέρια πάς στο χρυσόφτιαστο ραβδί, τ' Απόλλου τα στεφάνια, κι' όλους τους άλλους Αχαιούς θερμοπερικαλούσε, 15 μα τα πρωτάτα πιο πολύ, τους διο τους γιους τ' Ατρέα «Τ' Ατρέα οι γιοί κι' οι άλλοι εσείς χαλκοπλισμένοι Αργίτες, σ' εσάς να δώσουνε οι θεοί να μπείτε στου Πριάμου το κάστρο, και στα σπίτια σας με το καλό να σύρτε· όμως κι' εμένα δώστε μου την κόρη μου, και πάρτε 20 την ξαγορά της, έτσι ο γιος να σας βοηθάει του Δία!» .
Text from Project Gutenberg, public domain.