Αντιγόνη

Ο «Αντιγόνη» είναι αρχαία ελληνική τραγωδία του Σοφοκλή, που ανήκει στον λεγόμενο θηβαϊκό κύκλο. Μετά τον αλληλοσκοτωμό των αδελφών Ετεοκλή και Πολυνείκη, ο νέος βασιλιάς της Θήβας Κρέων διατάζει να ταφεί έντιμα ο Ετεοκλής, ενώ αφήνει άταφο τον Πολυνείκη ως προδότη, ορίζοντας θάνατο σε όποιον τον θάψει. Η Αντιγόνη, αδελφή των νεκρών, αψηφά τη διαταγή και θάβει τον αδελφό της, ενώ η Ισμήνη υποχωρεί από φόβο. Ο άκαμπτος Κρέων την καταδικάζει, αλλά οι προφητείες του Τειρεσία και η αλυσίδα αυτοκτονιών —της Αντιγόνης, του Αίμονα και της Ευρυδίκης— τον συντρίβουν.

Το έργο φέρνει αντιμέτωπο τον άγραφο, θεϊκό και ηθικό νόμο της συγγένειας με τον νόμο της πολιτείας και την εξουσία. Πραγματεύεται τη σύγκρουση συνείδησης και κράτους, την υπεροψία της εξουσίας, τη γυναικεία αντίσταση και το τραγικό τίμημα της αδιαλλαξίας. Παραμένει ένα από τα θεμελιώδη κείμενα του δυτικού πολιτισμού, διαχρονικό σύμβολο της ατομικής συνείδησης απέναντι στην αυθαιρεσία.